กี่ครั้ง

posted on 25 Sep 2011 10:44 by aeyizu
ไม่ได้เขียนบล๊อกนี่นานมาก..แต่ไม่รู้จะทำยังไงต่อดี
 
มีทางเดียวในตอนนี้ คือการหาที่ระบายซักที่นึง เผื่อมันจะทำให้ดีขึ้น
 
บางเรื่องที่เราไม่อยากให้เค้ารู้ ว่าเราเจ็บมากแค่ไหน..
 
เหนื่อยแค่ไหนกับสิ่งที่เค้ามอบให้เรา..
 
บอกว่ารัก..ชั้นเคยเชื่อ...แต่ถ้ามาพูดตอนนี้ ชั้นเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ
 
กับการกระทำของเทอ..มันทำให้ชั้นรู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา
 
ไม่น่าให้เวลากับเทอมากเกินไป..โดยไม่เปิดใจรับคนใหม่เข้ามาเลย
 
ใครเข้ามา..ชั้นพูดอย่างเต็มเสียงและมั่นใจว่า มีแฟนแล้ว
 
แต่ผิดกับเทอ..ใครเข้ามา เทอบอกกับเค้าว่าเทอยังโสด..
 
นี่หรอการกระทำของคนรักกัน
 
เทอไม่ผิดที่เทอคุยกะคนอื่น คบเปนเพื่อน แต่นี่ไม่ใช่เลย เทอคุยกับเค้า
 
แบบที่คุยกับชั้น..แล้วจะให้ชั้นรู้สึกยังไง
 
เราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันสักครั้ง..เทอบอกไม่่ว่าง
 
แต่ทำไม..ชั้นเหนเทอเที่ยวออกบ่อย
 
 
กับสิ่งที่เทอทำยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าชั้นโง่
 
โง่ที่โดนเทอหลอกให้ความรู้สึกดีๆมันเกิดขึ้นกับตัวชั้น
 
จากนี้...เราจากกันด้วยดีนะ 
 
เทอก้อไปกับคนนั้นของเทอ..แล้วอย่าไปทำนิสัยแบบนี้กับใครเค้าที่ไหน
 
อาจจะไม่มีใครทนเทอได้อย่างชั้น...
 
 
ขอบคุนสำหรับสิ่งดีๆที่มันเคยเกิดขึ้น..
ขอบคุนสำหรับที่เทอทำให้ชั้นรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับเทอ
ขอบคุนสำหรับเสียงเพลงที่เทอร้องให้ฟังก่อนนอน
ขอบคุนสำหรับความรักที่เทอเคยให้ (รึป่าว)
ขอบคุนสำหรับการที่ทำให้ชั้นถักผ้่าพันคอเป็น
 
จากนี้ก้อดูแลตัวเทอและคนที่เทอรัก 
อย่า!! ให้เค้าต้องเจ็บปวดอีกเลย
 
 

แค่ใครสักคน

posted on 25 Feb 2011 21:35 by aeyizu
หลายครั้งที่ชั้นเคยถามตัวเองว่า...
 
ชั้นจะมีความรักครั้งใหม่ได้อีกมั้ย...
 
คำตอบที่ได้มาคือ...ไม่รู้
 
ชั้นไม่รู้ว่า..ชั้นจะมีความรักครั้งใหม่ ได้อีกเมื่อไหร่ 
 
ในขณะที่เพื่อนๆชั้น รอบๆตัวชั้น มีความรักมาทักทายกันหมดแล้ว
 
ชั้นรู้ว่า ความรักแบบแฟน มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น
 
แต่..ถ้าคุนลองคิดดู คนที่มีแฟนจะพูดแบบนี้ว่าไม่สำคัญ 
 
ในขณะที่คนมีแฟน ไม่รู้ว่า ความเหงา มันน่ากัวขนาดไหน
 
มันร้ายกาจขนาดไหน..
 
มันสามารถทำให้คนๆนึง นึกถึงเรื่องราวเก่าๆที่ผ่านมานานมากๆจนเกือบจะลืมไปแล้ว
 
มันทำให้คนที่อยู่คนเดียว เหงาจนอยากร้องไห้โดยที่ไม่รู้สาเหตุ
 
ชั้นอยากจะบอกว่า ความรักมันไม่เหมือนกัน
 
เราเกิดมาเพื่อเจอใครอีกมากมายก้อจริง..
 
แต่จะมีกี่คนที่รับในตัวตนของเรา ..ที่รักเราจริงๆ
 
และกว่าจะเจอคนๆนั้น ต้องผ่านน้ำตามากี่หยด
 
ผ่านคนมากี่คน...ผ่านเรื่องราวที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำ
 
ชั้นมีอารมณ์เหงาแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่คนเดียวและไม่มีอะไรจะทำ
 
บางทีการอยู่คนเดียวมันมีข้อดีหลายอย่าง
 
แต่ข้อเสียของมัน ทำให้ข้อดีกลับกลายเปนความธรรมดา
 
ข้อเสียของมันคือ...เหงา...สุดๆอะ...Tongue out
 
 
 
 
ชั้นไม่เข้าใจกับปัญหาที่เกิดขึ้นในหลายๆอย่าง
 
ทำไม..
 
ทำไมไม่มีใครสนใจในคำพูดของชั้นบ้าง...คำพูดมันไม่น่าเชื่อถือหรือเปนเพราะอะไรกัน
 
ทำไมไม่มีคนสนใจในสิ่งที่ชั้นคิดบ้าง..
 
ทำไมไม่มีคนสนใจในการกระทำที่ชั้นทำเพื่อพวกเขา..
 
ทำไมกัน
 
ปัญหาอะไรจะเข้ามาเยอะแยะมากมาย
 
รู้มั้ยว่า มันลำบากใจในการที่จะพูด..เพราะถึงพูดไปก้อไม่เข้าใจในสิ่งที่ชั้นพูดอยู่ดี..
 
ไม่ตอบรับหรือตอบโต้อะไรอยู่ดีนี่น่า..
 
สิ่งที่ชั้นทำได้ตอนนี้คือ..ระบาย ไม่ว่าจะด้วยน้ำตาหรือบันทึกไว้..
 
ทำอะไรได้ไม่มาก..เพราะชั้นเปนส่วนน้อยในการตัดสินใจ..
 
รองานเดี่ยวก่อนเถอะ...จะทำให้มันดีที่สุด..
 
รอชั้นได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดมั่งเถอะ...คอยดูแล้วกันว่าจะเปนยังไง...